| تبليغات | X |
اگر از عشق بپرسید که چیست؟
این وادی عرفان،همه پیمانه ی کیست؟
خواهید شنید سکوت ویرانگر او
که همه ساز سکوتش، غم کاشانه ی کیست!
از عشق سخن نخواهید شنید!!
گر چیز شنیدید بپرسید:خروشنده ی کیست؟
این کرامت همه در یارش بین
که به جز یار نداند،که ودیوانه ی کیست؟
عشق را هستس ومستی تومپرس
که به جز جوروجفا،لعلش به میخانه ی کیست؟
عاقبت عشق سخن باز گشود!؟
گفت : این همه رنج مگر حالی کیست؟
غم کشیدم،کس نداند که چه بود!
این همه رنج کشیدن به بهانه ی کیست؟
شاعر:ابی۲۲
شب است و ماه می رقصد ،
ستاره نقره می پاشد ،
شقایق بوسه می خواهد ، ز لبهای هوس آلود زنبق ها ؛
من اما سخت می گریم ...
خداوندا تو در قرآن جاویدت هزاران وعده می دادی ،
تو می گفتی : اگر اهریمن شهوت بر انسان حکم فرما شد ، من آن را با صلیب خشم خود مصلوب خواهم کرد! من اما دیده ام چشمان شهوت بار فرزندی که بر اندام لخت مادرش دزدانه می لغزد!!!!!
تو می گفتی : که نامردان بهشت را نخواهند دید ، من اما دیده ام نامردان با خون مردان عالم کاخ می سازند!!!
خداوندا دگر بس کن جنایت را؛
اگر مردانگی این است ،به نامردی نامردان قسم،نامرد نامردم اگر دستی به قرآنت بیالایم!!!!
دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ایوان می روم و انگشتانم را
بر پوست کشیده ی شب می کشم
چراغ های رابطه تاریک اند
چراغ های رابطه تاریک اند
کسی مرا به آفتاب
معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به میهمان گنجشک ها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی است!
«فروغ فرخ زاد»
عشق تنها وادی عرفان ماست
عشق تنها مستی چشمان ماست
عشق تنها هستی دنیای ماست
عشق تنها محضر دیدار یار
عشق تنها دلهای ماست
عشق تنها عطرگیسوی رفیق
عشق تنها بودن و مأوای ماست
عشق تنها راه دیدار بهار
عشق تنها راه حل ماجراست
ای گل سرخ وجودم ای بهار
ای تمام تار و پودم ای بهار
هر کجا نامت شنیدم عاقبت
بر گل سرخی رسیدم ای بهار
راستی به همتون قهرمانیه
کاکا
رو به عنوان بهترین بازیکن تبریک میگم(پیشاپیش)
سلام به همه ی دوستان گل گل گلم!!!!!!!!!!!!!!
من دیگه خیلی خیلی کم میام ولی بعد از کنکور حتما بر میگردم
برام دعا کنید !!!!!!
مرسی از همتون!
مرغ عشق منتظر(ای امید حیات من)
در کناری ، هم چو مرغی بی نفس ،
نشسته ام ،
تا تو بیایی !
تا بیایی و نگاهی بر ، بال شکسته ام اندازی !
و ببینی که چرا
فتاده ام بر خاک و ،
دگر از آن پرواز بلند خبری نیست !
تا تو آیی و با نگاهی ،
دل دیوانه ام را
بال پرواز بخشی و
امید حیات را دوباره در قلبم زنده کنی !
کاش با یک نفس می گفتی :
« !!!... دوستت دارم ...!!! »
تا من ، تا ابد در کنارت بمانم !
کاش چشمکی بر من میزدی تا ،
ترنم نگاه بارانی ات ،
خزان وجودم را بهاری کند !
ولی هنوز من ایستاده ام در کناری
و تو ...!!!
تا شروع پاييز فقط چند صباحي باقي است...
شاعري را ديدم
مي گفت : پائيز،
بهاري است که عاشق شده است.
پس اگر زيباست عشق،
.:: دلتان پائيزي ::.
*********************************
تو می دانی و همه می دانند که،
زندگی از تحمیل لبخندی بر لبان من ،
از آوردن برق امیدی در نگاه من ،
از برانگیختن موج شعفی در دل من عاجز است.تو می دانی و همه می دانند که ،
شکنجه دیدن به خاطر تو ،
زندانی کشیدن به خاطر تو ،
و رنج بردن به پای تو تنها لذّت بزرگ من است .
از شادی تُست که برق امید در چشمان خسته ام می درخشد ،
و از خوشبختی تُست که هوای پاک سعادت را در ریه هایم احساس می کنم.
نمی توانم خوب حرف بزنم،
نیروی شگفتی که در زیر این کلمات ساده و جمله های ضعیف و افتاده ،
پنهان کرده ام را دریاب ! دریاب خوبِ من!!!
***********************************
من تو را دوست می دارم،
همه زندگیم و همه روز ها و شبهای زندگی من،
هر لحظه زندگیم بر این دوست داشتن شهادت می دهند .
شاهد بوده اند و شاهد هستند ....
آزادی تو مذهب من است ..
خوشبختی تو عشق من است .
آینده تو، تنها آرزوی من است .
عشق یعنی انتظار و انتظار
عشق یعنی هر چه بینی عکس یار
عشق یعنی شب نخفتن تا سحر
عشق یعنی سجده ها با چشم تر
عشق یعنی دیده بر در دوختن
عشق یعنی از فراقش سوختن
عشق یعنی سر به در آویختن
عشق یعنی اشک حسرت ریختن
عشق یعنی لحظه های نابِ ناب
عشق یعنی لحظه های التهاب
عشق یعنی بنده فرمان شدن
عشق یعنی تا ابد رسوا شدن
عشق یعنی گم شدن در کوی دوست
عشق یعنی هر چه در دل آرزوست
عشق یعنی یک تیمم ، یک نماز
عشق یعنی عالمی راز و نیاز
عشق یعنی یک تبسم ، یک نگاه
عشق یعنی تکیه گاه و جان پناه
عشق یعنی سوختن یا ساختن
عشق یعنی زندگی را باختن
عشق یعنی همچو من شیدا شدن
عشق یعنی قطره و دریا شدن
عشق یعنی پیشِ محبوبت بمیر
عشق یعنی از رضایش عمر گیر
عشق یعنی زندگی را بندگی
عشق یعنی بندگی ، آزادگی
عرفا، دشمن همیشگی «عقل» را« دل» انگاشته اند وجدال مستمر و پیوسته آنان را ناگزیر و مباحثه میان آن دو را این گونه نگاشته اند:
دل می گوید : عشق آوردم!
عقل گوید : عشق! عشق چیست؟
دل : مفهوم بودن است!
عقل : بودن،بودن برای چه؟ به کجا؟
دل : به آن بالا!
عقل : تا آسمانها؟
دل : خیتی بالاتر، تا خلوص جاص حضرت عشق!
عقل : چه خوب! من هم می توانم بیایم؟
دل : تو،نه! ولی اگر خود را فراموش کنی، با بال های (ع) و(ش) و(ق)،آری!
عقل : چگونه؟
دل : «ع» عبیر است،نسیم دل نواز است.
«ع» عطر دلنشین ایمان است به حضرت دوست.
«ع» عالم معناست،عینیّت است،عهد است،عدم است،نیست شدن استو دوباره هستی یافتن!
عقل : این همه معنا دارد؟
دل : هر کدامش دنیایی اند،مرحله ایی اند،بوی عطر و عبیر ررا می شنوی، علاقمند می شوی،بعد باید دل بکنی،اگر عالم معنا را می خواهی،باید نیست و فنا شوی!
عقل : خب (ش)چیست؟
دل : «ش» شیرینی آشنایی است،شهد است،شهاذت است،شراب است،سپس شکر.
«ش» شمشاد است،قامت بالای دلبر است.
«ش» شقایق است،شوق است،شوق به معشوق را می خواهی،شراب عشقش را بنوش ! آنگاه قول دوستی با تو می بندد.
یعنی،همان«ق»،قول الهی،قسم الهی،قلم است و قلم،همه هستی است.
«ق» قدرت رب جلیل است،قاعده هستی است،قامت یار است،قول دوستی است،آنچه همه محتاج آنیم!
«ق» قسط است،عذالت است،که عاشق به معشوق می رسد.
می بینی! «ع» و«ق» یکی اند و «ش» شئح این دوست.
همه یکی اند،همه عشق اند! یعنی، بالا ترین!
عقل : بالاتر هم هست؟
دل : آری بالاتر هم هست، دوست داشتن!
عقل : آن دگر چیست؟
دل : دوست داشتن با «د» شروع می شود.
«د» دعای سحر است،دعوت به دیدار است،دل پُردرد است،دیدگانت سرریز خون می شود،دیوانه باید بشوی ، دیگر از عشق گذشته ای !
بعد ، میرسی به «و» او واحد است ، حضرت عشق !
واجب الوجود از اسما اوست .
وادی درد است ، اگر عاشقی !
وارث مهربانی است ، اگر دل بدهی .
«و» وصف زیبایی
وصل عاشق و معشوق است .
«و» وهم سبز دوست داشتن است .
اما ، «س» :
«س» یعنی ، سبحان الله بگویی ،
سوگند یاد کنی و
سبوی نفس را بکشی
آنگاه ساغر عشق را نوش کنی و
سافی مجلس مستان شوی
سپس سالک راه شوی ، تا ... چکاد هستی .
«س» یعنی ،
سجائه نمازت را پهن کنی
سرشار از عشق شوی و سرشک تا
سراج راه شوی و سرمد بمانی .
آنگاه سروش اسمانی را به سرور ، در دل میشنوی
سپس سزاوار پرستیدن
اگر سفال تنت را در راه دوست بکشی !
آنگاه میرسی به «ت» :
«ت» یعنی ، تبارک الله به سویت مینگرد !
اگرتباه کنی نفست را
سپس تاراج رفتن دلت را با کجاوه عشق شاهد باشی .
اگر تجسم عینی عاشقی شوی
تپش دلت را میشنوی
که تمثیل عشق شدی!
سپس میرسی به «د»، همان که :
داغ درد و دریغ بر پیشانی دل دارد ،
از دوری دلبر !
اگر حضرت عشق دستی بر دلت کشید .
درخشش نور را در دل میبینی !
سپس ، دف زنان و سماع کنان به
دیار دلبر که همان
دهکده ی دلدادگی است ، گام میگذاری
آنگاه میرسی به «الف» قامت دوست ؛ در این لحظه باید
با اخلاص ، احرام بپوشی !
و اعتکاف پیش گیری
آنگاه حضرت عشق اجابتت میکند
و این لطیف ترین اجر توست !
سپس ، انجیل به دست می نشینی
و افطار خود را با یک لقمه
اغماض باز میکنی .
وقتی رسیدی به «ش» یعنی ، نیمه راه را آمدی آن زمان است که ،
شاهد شکر دهان
و شاعر شکر گفتار میشوی
و شاکر به درگاهش
و شایسته ی زیستن با عشق
اگر شتابناک و شوقمند در تعالی روح بکوشی .
و شراب بی خوشی را نوش کنی
و شرح دلدادگی خود را بیان ،
که شرط عاشقی همین است !
سپس میبویی ،
شمیم شوقناک عشق را
و دلت ، شرحه شرحه میگردد ،
در شوق دیدار دلبر .
در این لحظه است که ،
شبیه حضرت عشق میشوی !
دوباره میرسی به «ت» ، از آن رد شو که قبلا برایت گفته ام ، ولی «ت» آمده است که به تو بگوید :
با توکل تلاش کن!
ولی تسلیم باش!
بالاخره میرسی به آخر کار ؛ یعنی ، «ن» تا دوست داشتن ! کامل شود .
در این جا اگر ،
نائم باشی از لغزش هایت
ناجی خواهی آمد ، یعنی ،
نور نجات بخش
سپس،نکهت شبنم و پاکی را میبویی !
و نگاهبان حضرت عشق میشوی و عمری به ،
نیایش یار می پردازی و آنگاه
ندیم عشق می شوی و در آخر جوهر هستی را
نوش میکنی و همه ی وجودت حضور سبز او میگردد .
دل لحظه ای سکوت کرد و روی به عقل کرد و گفت :
اینجا خلوت خاص حق است ، دیگر جای تو نیست !
دیگر تو ، توان فهمیدن ، حتی شنیدن آن را نداری .
باید بروی دنبال کارت ، پی همان استدلال های چوبین !
عقل با دلخوری سر به پایین انداخت و در حالی که انگشت حیرت به دندان میگزید رفت تا در بستر زمین ، یقه ی یک فیلسوف نهیلیسم را بگیرد !
دل طربناک و ترانه خوان به سوی «پژواک رنگین کمان» پر گشود تا سر سفره دوست ، لقمه نور نوش کند !
ليلي ؛ نام تمام دختران زمين است..........
زمین به خدا گفت : من سردم است !
خدا گفت : زمين سردش است چه کسي مي تواند زمين را گرم کند؟
ليلي گفت :من !
خدا شعله اي به او داد ليلي شعله را درون سينه اش گذاشت.
سينه اش آتش گرفت خدا لبخند زد. ليلي هم لبخندي زد!
خدا گفت:شعله را خرج کن. زمينم را به آتش بکش.
ليلي خودش را به آتش کشيد. خدا سوختنش را تماشا مي کرد.
ليلي گر مي گرفت. خدا حظ مي کرد.
ليلي مي ترسيد، مي ترسيد أتش اش تمام شود.
ليلي چيزي از خدا خواست. خدا اجابت کرد.
مجنون سر رسيد . مجنون هيزم اتش ليلي شد.
اتش زبانه کشيد . اتش ماند . زمين خدا گرم شد.
خدا گفت :اگر ليلي نبود زمين من هميشه سردش بود.
و اگر مجنون نبود لیلی هم نابود می شد.
***************************************
باران بزن شايد تو خاموشم كني،
شايد امشب سوزش اين زخم ها را كم كني،
اه باران من سراپاي وجودم اتش است،
پس بزن باران، بزن شايد تو خاموشم كني!!!
امشب این دردو محن در بطن قلبم جا گرفت
سینه ام از ناله هایم کینه از دنیا گرفت
چل چراغ خانه ی بزمم دگر خاموش شد
خانه ی خاموش دل با من چنین ماُوا گرفت
عشق هم با خنجر خونین و زهر آلوده اش
نیش بر زخمم زده تا طبع من گویا گرفت
تیغ عشق اندر دلم یادآور معشوقه شد
عاشقی گشتم و عشقش کنج قلبم جا گرفت
ماه من٬غصه چرا ؟!
آسمان را بنگر٬ که هنوز٬ بعد صد ها شب وروز
مثل آن روز نخست
گرم و آبی و پر از مهر٬ به ما می خندد !
یا زمینی را که ٬ دلش از سردی شب های خزان
نه شکست و نه گرفت !
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید
و در آغاز بهار٬ دشتی از یاس سپید
زیر پاهامان ریخت ٬
که هنوز٬ پر امنیت احساس خداست !
ماه من غصه چرا ؟!
تو مرا داری و من
هر شب و روز٬
آرزویم ٬ همه خوشبختی توست !
ماه من! دل به غم دادن و از یاس سخن ها گفتن
کار آن هایی نیست ٬ که عاشق دارند...
او همانی است که در تارترین لحظه شب ٬ راه نورانی امید
نشانت می داد...
او همانی است که هر لحظه دلش می خواهد ٬ همه زندگیت ٬
غرق شادی باشد...
ماه من!
غصه اگر هست ٬ بگو تا باشد!
معنی خوشبختی ٬
بودن انبوه است...!
این همه غصه و غم ٬ این همه شادی و شور
چه بخواهی و چه نه ! میوه یک باغند
همه را با هم و با عشق بچین...
ولی از یاد مبر،
پشت هر کوه بلند ٬ سبزه زاری است پر از یاد خدا !
و در آن باز کسی می خواند ٬
که او هست ٬ او هست
و چرا غصه ؟! چرا ؟!
ديروز شيطان را ديدم. در حوالی ميدان بساطش را پهن كر
ده بود؛
فريب میفروخت. مردم دورش جمع شده بودند، هياهو میكردند
و هول میزدند و بيشتر میخواستند.
توی بساطش همه چيز بود:
غرور، حرص،دروغ و خيانت، جاهطلبی و ... هر كس چيزی میخريد .
و در ازايش چيزی میداد.
بعضيیها تكهای از قلبشان را میدادند .
و بعضی پارهای از روحشان را.
بعضيیها ايمانشان را میدادند .
و بعضی آزادگيشان را.
شيطان میخنديد .
و دهانش بوی گند جهنم میداد.
حالم را به هم میزد. دلم میخواست همه نفرتم را توی صورتش تف كنم.
انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت:
من كاری با كسی ندارم،فقط گوشهای بساطم را پهن كردهام
و آرام نجوا میكنم.
نه قيل و قال میكنم و نه كسی را مجبور می كنم چيزی از من بخرد.
ميبينی! آدمها خودشان دور من جمع شدهاند.
جوابش را ندادم.
آن وقت سرش را نزديكتر آورد و گفت:
البته تو با اينها فرق ميكنی.تو زيركی و مومن. زيركی و ايمان، آدم
را نجات میدهد.
اينها سادهاند و گرسنه. به جای هر چيزی فريب میخورند.
از شيطان بدم میآمد. حرفهايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند
و او هی گفت و گفت و گفت.
ساعتها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبهی عبادت افتاد
كه لا به لای چيزهای ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و
توی جيبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسی، چيزی از شيطان بدزدد.
بگذار يك بار هم او فريب بخورد.
به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم. توی آن اما جز
غرور چيزی نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ريخت.
فريب خورده بودم، فريب.
دستم را روی قلبم گذاشتم،نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط
شيطان جا گذاشتهام.
تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم.
میخواستم يقه نامردش را بگيرم.
عبادت دروغیاش را توی سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم.
به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.آن وقت نشستم و های های گريه كردم.
اشكهايم كه تمام شد،بلند شدم. بلند شدم تا بیدلیام را با خود ببرم
كه صدايی شنيدم، صدای قلبم را.
و همانجا بیاختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبی
كه پيدا شده بودو عشقی که از بین نرفته بود.
خدایا اگر تو درد عاشقی را می دیدی
تو هم زهر جدایی را به تلخی می چشیدی
اگر چون من به مرگ آرزوها می رسیدی
پشیمان می شدی از اینکه عشق را آفریدی
اگر مردم تو خاکم کن اگر ماندم در این دنیا
به عشق خود تو شادم کن
ياشبي در آتش سوزان دل در نهيب سينه خاموشت كنم
كاش احساس نياز ديدنت از وجودم چون وجودت دور بود
در من آتش نمي زد آن نگاه كاش آن شب چشمهايم كور بود
كاش آن شب در گلستان خيال اي گل وحشي نمي چيدم ترا
تا نمي سوختم در خزان آرزو كاش من هرگز نمي ديدم ترا
غروب شد.....
خورشید رفت.....
آفتابگردان به دنبال خورشید میگشت......
ناگهان ستاره ای چشمک زد
آفتابگردان سرش را پایین انداخت.......
گلها هرگز خیانت نمی کنند
میمیرم که تا ابد قلب تو آروم آروم بگیره
اگه با بودن من آه تو ویرونه میشه
میرم اما میدونم دل بی تو دیونه میشه
اشک وقتی زیباست که پر از عشق باشد
عشق وقتی زیباست که پر از درد باشد
درد وقتی زیباست که برای تو باشد
تو وقتی زیبا هستی که برای من باشی
گفتم گل زرد چرا رنگ منی ؟
افسرده و دل تنگ مثل منی ؟
من عاشق اویم که رنگم شده زرد!
تو عاشق کیستی که هم رنگ منی ؟
به او بگویید که دوستش دارم
